Δεν έχει σημασία το ξεκίνημα! Ο προορισμός είναι το θέμα..!!Κάπως έτσι το ταξίδι των χρωμάτων ξεκίνησε για μένα! Η δημιουργία υπήρχε πάντα στη ζωή μου σε κάθε μορφή!Η γνωριμία μου με τα χρώματα της Annie sloan ήταν καθοριστική! Μια σχέση μοιραία! Το french style σε συνδιασμό με τα ιδιαίτερα υφάσματα έμελε να γίνει η καθημερινή
Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να ασχολούμαι με τα χρώματα και τις κατασκευές. Κόρη βλέπετε, εμπόρου χρωμάτων, παιδική χαρά για εμένα ήταν ένας κόσμος με εργαλεία και χρώματα, και παιχνίδια ήταν μολύβια, πινέλα και άλλα παράξενα πράγματα… Η μαμά από την άλλη, φρόντισε να μας εκθέσει σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης μπορούσες να σκεφτείς. Ε,
Ως εκπρόσωπος της παλιάς σχολής χρησιμοποιουσα ανέκαθεν εργαλεία και μηχανήματα προκειμένου να αναμορφώσω και να φρεσκάρω τις ξύλινες επιφάνειες και όχι μόνο (τρυπάνια, τριβεία κλπ). Οι επίπονες εργασίες διαρκούσαν πολλές ήμερες ακόμη και εβδομάδες. Τρίψιμο, στοκάρισμα, ξανά τρίψιμο, αστάρωμα, βάψιμο και βερνίκωμα. Αν δεν ήταν ικανοποιητικο το τελικό αποτέλεσμα… φτου κι απ’ την αρχή. Το
Μεγαλώνοντας στα Γιάννενα σε ένα περιβάλλον που είχε πάντα στο προσκήνιο την επινόηση έξυπνων τεχνικών κατασκευής, κληρονόμησα από τον πατέρα μου την ανάγκη να δημιουργώ. Έχοντας την εμπειρία της βαφής των επίπλων από παλιά, ανακάλυψα στο Chalk Paint της Annie Sloan την συνταγή της επιτυχίας στη μεταποίηση των επίπλων. Κάποιος που θα περάσει το κατώφλι
Ανακάλυψα πριν από κάποια χρόνια το “Chalk PaintTM της Annie Sloan” στην Αθήνα από το Woodpicker, γνώρισα την ίδια την Annie Sloan και κάπως έτσι άρχισαν όλα… Είμαι Πτυχιούχος Μηχανικός Ανακαίνισης που παραλληλα με την εργασία σε αρχιτεκτονικό γραφείο δούλευα για πολλά χρόνια στο καρναβαλικό συνεργείο του Δήμου Πατρέων στο πλευρό του Πέτρου Βρυώνη, πάνω
Μεγάλωσα στην Αθήνα, σε ένα απ’ αυτά τα σπίτια με το καρυδένιο σκρίνιο απ’ άκρη σ’ άκρη στο μεγάλο τοίχο,τη σκαλιστή λουστραρισμένη τραπεζαρία που “άνοιγε” μόνο τις γιορτές, ένα μικρό τραπεζάκι με το τηλέφωνο σε μια γωνιά – σετ με το τραπεζάκι του σαλονιού και, παρολο που με ξεκουράζει αυτή η εικόνα, πάντα θα ήθελα
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με παλιά έπιπλα. Η σχέση με τον πατέρα μου ήταν η κυριακάτικη βόλτα στο Μοναστηράκι , στα παλιατζίδικα της Αθήνας. Οι δυο μας. Με έκανε να νιώθω σπουδαία. Με ρώταγε. Σ αρέσει αυτό, να το πάρουμε? Έτσι τα έπιπλα , οι αντίκες , τα όμορφα πράγματα έγιναν μέρος της ταυτότητας μου.
